دی‌سولفید تنگستن؛ ملکه ذهن من!

 

هشدار جدی در مورد کلاه‌برداری با عنوان طب سنتی؛ مواظب زندگی تان باشید!

مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد که داروهای گیاهی می‌توانند در برخی از مصرف‌کنندگان، عوارضی مثل ناراحتی‌های کلیه و آسیب‌های کبدی ایجاد کنند، زیرا برخی از آن‌ها دارای ترکیبات سمی یا فلزات سنگین هستند و یا اثراتی مضر همانند مواد مخدر دارند. این یافته‌ها از مقاله‌ای منتشر شده در مجله‌ی پزشکی استرالیا گرفته شده است که شامل یافته‌هایی از ۵۲ مطالعه بر روی داروهای گیاهی و سم‌شناسی است و به رهبری دانشگاه آدلاید انجام شده است.

پروفسور «راجر بیارد» نویسنده‌ی اصلی این مقاله، گفت: «سازمان محصولات دارویی و درمانی «TGA» باید قبل از ورود هر داروی به بازار، بررسی‌ها و آزمایش‌های دقیقی بر روی آن‌ها انجام دهد و در صورت عدم مطابقت با مقررات و شرایط پزشکی و سلامت، اقدامات لازم را انجام دهد. این نظارت ضروری است.»
دولت‌ها در حال بررسی مقررات دارویی جدیدی هستند، محصولاتی همچون مکمل‌های دارویی گیاهی و جایگزین‌های دارویی گیاهی که در صورت دروغ بودن و گمراه‌کننده بودن ادعا‌های تولیدکنندگان آن‌ها، مجازات‌های سختگیرانه‌‌ای پیش‌روی آن‌ها خواهد بود. بیارد گفت: «تولیدکنندگان این نوع داروها، از درز گزارش‌های رسمی از عوارض سمی داروهای گیاهی جلوگیری می‌کنند که این به‌نفع امنیت شغلی آن‌ها است. با این حال، تا همین اواخر اثرات عوارض جانبی این نوع داروها برای همه‌ی ما ناشناخته بود.»
اکثر مصرف‌کنندگان داروهای گیاهی در استرالیا زنان زیر ۳۵ سال و دارای تحصیلات عالی هستند. «یان ماسگروی» سخنگوی دانشکده‌ی داروسازی دانشگاه آدلاید در این باره گفت: «بسیاری از مصرف‌کنندگان داروهای سنتی، به پزشک خود گزارش مصرف داروهای گیاهی را نمی‌دهند، زیرا فکر می‌کنند که این داروها به‌دلیل اینکه طبیعی هستند، ضرری ندارند.»
ماسگروی ادامه داد: «چیزی که اهمیت دارد، این است که بسیاری از گیاهان دارای سم‌های ضعیفی هستند که استفاده‌ی مداوم از آن‌ها برای انسان خطرناک است. وجود این سم‌ها در گیاهان برای در امان ماندن از خورده‌ شدن در برابر جانوران و بقای خود تکامل یافته است. اما ما هم می‌توانیم از این سم‌ها در پزشکی نوین برای موارد مفیدی استفاده کنیم. بسیاری از افراد باور دارند که گیاهان اثرات مخدر ندارند، اما کم نیستند گیاهانی که با مصرف زیاد آن‌ها، اعتیادی ناخواسته را در شما ایجاد می‌کنند و اگر مدتی از مصرف آن‌ها خودداری کنید، باعث آسیب‌های جدی به اندام‌های بدن‌تان می‌شوند. همچنین برخی از داروهای گیاهی و تجویز‌های سنتی با داروهای پزشکی استاندارد تداخل دارند و باعث وخیم‌تر شدن حال بیمار می‌شود.»

ماسگروی نگران این موضوع است که استفاده‌ی بی‌رویه‌ی داروهای گیاهی غیرقانونی، باعث اعتیادی عمومی در بین مصرف‌کنندگان آن‌ها شود و اثری همچون داروهای پزشکی نوین که اثرات مشابه‌ی مخدر را دارند در جامعه داشته باشد. بسیاری از این داروها که از خارج از استرالیا به این کشور وارد شده بود، با قوانین دارویی استرالیا مطابقت نداشت و در بعضی موراد دوز آن‌ها بسیار بالا بود که خود خطری جدی برای سلامتی مصرف‌کننده است.
اما تاسف‌بارتر از همه، این است که طبق بررسی و آزمایش‌های انجام شده بر روی بسیاری از داروهای گیاهی، مشخص شده است که سازندگانِ کلاهبردار آن‌ها، داروهایی مانند آنتی‌بیوتیک‌ها، استروئیدها و داروهای روان‌گردان را بدون اطلاع مصرف‌کنندگان با داروهای گیاهی مخلوط می‌کنند. اثربخشی این داروهای شیمیایی می‌تواند جنایتی در حق مصرف‌کنندگان آن‌ها باشد و تنها سود آن برای کلاهبردارانی به‌عنوان مدعیان طب سنتی و گیاهی است.
همچنین بررسی دیگری نشان داد، ۶۱ درصد از داروهای وارد شده از چین به استرالیا دارای سرب،کادمیوم و آرسنیک بودند. این تحقیق نشان داد که این سطح از مواد خطرناک می‌تواند باعث مسمویت‌هایی جدی شود. برخی از این مواد خطرناک، به‌دلیل سم‌پاشی‌های آفت‌کش‌ها و آلاینده‌هایی بود که حین پرورش گیاه به ‌آن‌ها وارد شده بود.
ماسگروی گفت: «بسیاری از داروهای سنتی نشان‌های هشداردهنده‌ای در مورد عوارض جانبی مصرف آن‌ها ندارند و موارد از نارسایی‌های کبد و فوت بیمار پس از مصرف داروهای گیاهی در استرالیا گزارش شده است؛ این در حالی است که تمامی شرکت‌های داروسازی موظف هستند که عوامل مضر و عوارض جانبی داروهای‌شان را همراه با عرضه‌ی دارو اعلام کنند.»

ماسگروی هشدار داد: «من طرفدار جدی آموزش عمومی در برابر انواع روش‌های درمانی، از جمله طب سنتی هستم. زیرا مردم اطلاعات و آگاهی کمی در مورد آن‌ها دارند و تصور می‌کنند که این داروها به خودی خود ایمن هستند؛ این در حالی است که این دست داروها می‌توانند باعث واکنش‌های جداً خطرناکی در بدن انسان شوند.» نتیجه‌ای که محققان در این زمینه گرفتند، این بود که با فراگیر شدن استفاده از داروهای گیاهی بدون مجوز، سهم آن‌ها در وخیم شدن حال بیماران و مرگ و میر آن‌ها ناشناخته مانده است.
دکتر «کن هاروی» متخصص داروشناسی گفت: «داده‌های سازمان محصولات دارویی و درمانی در مورد داروهای مکمل و جایگزین، بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ نشان می‌دهد که کیفیت این نوع داروها بسیار پایین بوده و مشکل آفرین بوده‌اند. این داده‌ها نشان می‌دهد که ۸۰ درصد عدم انطباق بین دارو و بیماری وجود داشته است که برگرفته از تبلیغات کاذب، تحقیق و تجزیه و تحلیل نادرست و تجویزهای اشتباه بوده است.»
وی ادامه داد: «متاسفانه سازمان جهانی محصولات دارویی و درمانی، این یافته‌های ناخوشایند را افشا نمی‌کند و تنها این داروها را در رده‌ی تقلبی معرفی می‌کند، در حالی که باید صراحتاً مصرف آن‌ها را قدغن کند. این مشکلی است که مصرف‌کنندگان را گمراه کرده است.»

 

نوشته: ملیسا داوی
ترجمه: علی عمانی

منبع: theguardian.com

دانشگاه MIT گیاهان زنده‌ای را تولید کرده اند که می‌تواند جایگزینی برای چراغ های خیابانی باشد!

به‌لطف پیش‌رفت زیست‌نانوفناوری، دانشمندان توانستند با تزریق نانوذرات مخصوص در برگ گیاهانی آبرسان، گیاهانی را تولید کنند که می‎توانند به متدت 4 ساعت درخشان بماند و محیط را خنک نمایند. این گیاهان می‌توانند جاده‌های آینده را در عوض لامپ‌های خیابانی روشن نگهدارد. مهمتر از همه این‌که این می تواند بسیاری از مشکلات زیست‌محیطی را حل کند.

درگیری پیچیده کیمیایی که به اندازه کافی نور تولید می‌کند که حتا در روشنایی آن بتوانید کتاب بخوانید، همان است که کرم شب‌تاب برای ایجاد روشنایی خاصی خود استفاده می‌کند. مهندسین موسسه ماساچوست(MIT) برای ایجاد گیاهان درخشان یک آنزایم موسوم به لوسیفراز تولید کردند. لوسیفراز روی یک مولکول به‌نام لوسیفرین عمل می‌کند و موجب انتشار نور می‌شود. محققان معتقدند با تثبیت بیشتر این نوآوری، این فناوری همچنین می‌تواند برای ارائه نور، به اندازه کافی روشن باشد تا یک فضای کاری یا حتی کل یک خیابان، با نور داخلی کم روشن شود.

مایکل استرانو، استاد مهندسی شیمی در MIT و نویسنده ارشد این مطالعه، گفت: «چشم انداز ما این است که یک گیاهی را بسازیم که به‌عنوان یک چراغ دائمی عمل می‌کند؛ چراغی که شما مجبور نیستید آن را وصل کنید. نور در نهایت بوسیله متابولیسم انرژی این گیاه بوجود می آید. کار ما به‌طور جدی دری به‌سوی چراغ‌های خیابانی باز می‌کند. این چراغ‌های خیابانی چیزی جز درختان درمانی  با روشنایی غیر مستقیم و راحت‌بخش در اطراف خانه های ما نیست. »

لوسیفرازها، یک دسته از آنزیم‌های اکسیداتیو موجود در گونه‌های مختلف را تشکیل می دهند که آن‌ها را قادر به "بایولومینسانس" یا انتشار نور می‌کند. همانطوری‌که آتشفشان‌ها قادرند نور را از طریق واکنش شیمیایی پخش کنند. در واکنش شیمیایی، لوسیفرین به وسیله آنزیم لوسیفراز به اکسیلوسیفرین تبدیل می‌شود. بعضی از انرژی‌های این واکنش به صورت نور است. واکنش بسیار کارآمد است، به این معنی که تقریبا تمام انرژی که در واکنش قرار داده شده به سرعت تبدیل به نور می‌شود.

روشنایی حدود 20 درصد از مصرف انرژی در جهان را به‌خود اختصاص می‌دهد، بنابراین جایگزین کردن آن‌ها با گیاهان طبیعی و بیولوژیکی، کاهش قابل توجهی برای انتشار CO2 خواهد داشت. در ابتدای این پروژه گیاهان فقط می‌توانستند به‌مدت 45 دقیقه بدرخشند، که اکنون  درخشش شان تا 5/3 ساعت بهبود یافته است.

تیم MIT معتقد است که می‌تواند موجب افزایش نور و همچنین مدت زمان نور، با بهینه‌سازی بیشتر غلظت و انتشار اجزای شیمیایی شود. برای نسخه های آینده‌ی این فن آوری، تیم امیدوار است راهی برای رنگ آمیزی یا اسپری نانوذرات بر روی برگ‌های گیاهی ایجاد کند که می‌تواند درختان و دیگر گیاهان بزرگ را به منابع نور تبدیل کند.

محققان همچنین نشان داده اند که می‌توانند نور را با افزودن نانوذرات حاوی مهارکننده‌ی لوسیفراز، خاموش کنند. این می‌تواند آن‌ها را قادر سازد که در نهایت گیاهانی را ایجاد کنند که انتشار نور آنها، در پاسخ به شرایط محیطی مانند نور خورشید خاموش شوند.

یافته های این مطالعه به تاریخ 12 دسامبر 2017 در سایت MIT و همچنان در نشریه Nano Letters نشریه آمریکایی شیمی منتشر شد است.

منبع: MIT و physics-astronomy

ترجمه: آصف برخیا - آ بی کلاس

سان فرانسسکو؛ اولین شهری که فروش بطری‌های پلاستیکی را ممنوع کرده است!

امروزه آلودگی پلاستیک یکی از بزرگترین مشکلات محیط زیستی است. آمارها نشان داده است که 50٪ از پلاستیک‌ها پس از اولین استفاده دور انداخته می‌شوند.

جدیدترین مطالعات نشان می‌دهند که مصرف آب و غذا در بطری‌های پلاستیکی به سلامت  بسیار آسیب می‌رساند؛ زیرا پلاستیک حاوی مواد محتلف کیمیایی مضر است که در آب یا غذا منحل می‌شود و از این طریق وارد بدن انسان می‌شوند. یکی از ترکیبات مضر در پلاستیک، بیسفنول A یا BPA است. قرار گرفتن در معرض این سم در حین بارداری منجر به کم‌وزن شدن نوزادان در هنگام تولد می‌گردد.

این ماده کیمیایی در ابتدا در فرایند‌های تولید مواد پلاستیکی روز‌مره ماننده کلاه ایمنی، ظروف غذا، عینک ایمنی و پوشش فلزات و قوطی‌های غذا استفاده اشده است. با توجه به این‌همه، ظاهرا همه‌ای مردم این ماده کیمیایی را در اندازه‌های مختلف در خون شان نیز دارند. علاوه براین ثابت شده است که اثرات فاجعه‌بار این ماده بر سیستم غدد، از طریق غده تیروئید وارد می‌گردد. همچنان معلوم شده است که این ماده منجر به چاقی نیز می‌گردد که بر پیش‌رفت رفتاری و مغزی در کودکان تاثیر می‌گذارد.

با توجه به این همه مضرات، شهر سانفرانسیسکو یک انقلاب را آغاز کرده و اولین شهر برای ممنوعیت فروش بطری‌های آب پلاستیکی بوده است. این شروع یک جنبش جهانی است که باعث کاهش سالانه میلیاردها دالر هزینه صنعتی پلاستیک خواهد شد.  گفتنی است که در 4 سال گذشته، فروش بطری‌های پلاستیکی آب ممنوع شده بود و استفاده از آن به‌شرطی مجاز بود که وسیله‌ی جایگزین وجود نداشته باشد.

این یک گام بزرگ است، هرچند که آنقدر سخت نیست. همچنان گفته شده است که جریمه نقض این ممنوعیت می‌تواند تا 1000 دالر به بالا باشد. از این رو، این قطعا شما را به خرید یک بطری شیشه‌ای قابل استفاده مجدد تحریک می‌کند.

قبلا، سان فرانسیسکو کیسه‌های پلاستیکی و ظروف فوم پلاستیکی را ممنوع کرده است، بنابراین این اولین تلاش برای کاهش آلودگی پلاستیک نیست. آنها قصد دارند که تا سال 2020 تمام زباله هایی را که به دفن زباله منتقل می‌شوند از بین ببرند. واکنش انجمن آمریکایی آشامیدنی که شامل شرکت کوکاکولا و پپسی کو است، چنین بود: ممنوعیت "چیزی بدون راه‌حل، خود یک مشکل است. این یک اقدام غلطی است که توسط ناظران شهر برای کاهش زباله‌ها در یک شهر بازدارنده‌های انعطاف‌پذیر انجام می‌شود. " با این وجود، آلودگی پلاستیکی باید با هر هزینه کاهش یابد، بنابراین این حرکت شهر سانفرانسیسکو ممکن است ما را متقاعد کند که از بطری‌های پلاستیکی استفاده نکنیم و بیشتر از نیازمندی به حفاظت از محیط زیست ما مطلع و آگاه شویم.

ترجمه: آصف برخیا - آ بی کلاس

منبع:  physics-astronomy

کودکان از چه سنی می‌توانند برای آینده برنامه‌ریزی کنند؟

پیش از این ما تصور می‌کردیم که برنامه‌ریزی برای آینده مهارتی است که بسیاری از کودکان در سن چهار سالگی پیدا می‌کنند، اما اکنون به نظر می‌رسد که ما تا وقتی بزرگ نشویم، نمی‌توانیم چنین حافظه‌ای را برای انجام چنین کاری توسعه دهیم.

حافظه‌ی اپیزودیک اجازه بازتاب آنچه در گذشته رخ داده است را می‌دهد تا خودمان را در آینده تصور کنیم. برای دانستن اینکه کودکان از چه زمانی قادر به انجام این کار هستند، "آماندا سید" از دانشگاه سنت اندروز در بریتانیا و همکارانش آزمایشی بر روی ۲۱۲ کودک بین سنین ۳ تا ۷ سال انجام دادند.

به هر کودک آموزش داده شد که چگونه از جعبه‌ای که نشانه‌های درست درون آن قرار دارد و برچسبی مشخص دارد، استفاده کنند.  به این صورت که یک نفر از محققین به کودکان دو جعبه با رنگ‌های مختلف نشان دادند و به آن‌ها گفتند که وقتی که شما اتاق را ترک کنید، یکی از دو جعبه روی میز باقی خواهد ماند و جعبه دیگر دور ریخته خواهد شد. بعد از آن به بچه‌ها پیشنهاد داده شد که در اتاق‌های مختلف سه نشانه انتخاب کنند. رنگ دو عدد از نشانه‌ها با رنگ جعبه‌هایی که قبلاً دیده بودند تطابق داشت، اما رنگ نشانه‌ی سوم جدید بود که باعث گیج شدن آن‌ها می‌شد. این کار برای کودکان نامفهوم بود. هر چند که فکر کردن در مورد جعبه‌ها و رنگ جعبه‌هایی که استفاده کردند، آن‌ها را قادر می‌ساخت که پیش‌بینی کنند که نشانه‌ی انتخاب شده درست، همان نشانه‌ای است که با جعبه، رنگ یکسانی دارد.

تلاش برای یادآوری

اغلب کودکانِ ۳ تا ۴ ساله نتوانستند نشانه‌ی درست را انتخاب کنند که نشان می‌دهد آن‌ها قادر نیستند که این نتیجه‌گیری را انجام دهند، اما کودکان ۵ ساله و بالاتر توانستند به‌درستی این کار را انجام دهند. محققین می‌گویند: «به طور معمول حافظه‌ی اپیزودیک و توانایی برنامه‌ریزی به صورت خودکار در ۴ سالگی در کودکان به‌وجود می‌آید، اما ۴ ساله‌های ما این مهارت را با چالش پیدا کردند.»

بعد از اینکه کودکان نشانه‌ها را انتخاب کردند، از آن‌ها پرسیده شد که آیا رنگ جعبه روی میز را به یاد می‌آوردند یا خیر؟ مجدداً کودکان زیر ۵ سال، رنگ درست را به صورت شانسی می‌گفتند، اما بچه‌های بزرگتر تقریباً در بیاد آوردن رنگ‌ها ماهر بودند و به درستی پاسخ دادند؛ این نشان‌دهنده‌ی این بود که آن‌ها قادر هستند از حافظه‌ی اپیزودیک برای انتخاب بهترین تصمیم برای آینده استفاده کنند.

نظریه‌ی ذهن

"آیریس دامونتیل" از دانشگاه لندن می‌گوید: «این مطالعه، شکنندگی حافظه اپیزودیک در کودکان ۴ ساله و همچنین این حقیقت که برنامه‌ریزی و اجرای حرکتی هدف‌دار و پیچیده بستگی به ترکیبی از توانایی‌های شناختی دارد را نشان می‌دهد.»

وی این را به استفاده از نظریه‌ی ذهن نسبت می‌دهد که توانایی یک فرد در تصور کردن دیدگاه دیگران است. همچنین به نظر می‌رسد که این مهارت در حدود سن ۵ سالگی ظاهر می‌شود و به همین ترتیب بستگی به حافظه و درک اهداف دیگری در وضعیتی مشابه دارد.

آماندا می‌گوید: «حافظه‌ی اپیزودیک ممکن است به تئوری ذهن باز گردد، زیرا هر دو نیاز به جدا شدن از واقعیت کنونی خود و شبیه‌سازی دیگری دارند. ممکن است که سن ۵ سالگی زمانی باشد که این مهارت‌های شناختی ظهور کنند، زیرا با حضور در مدرسه، استفاده از حافظه در آن‌ها تقویت می‌شود. اگر کودکان در سن ۵ سالگی به مدرسه نروند، آیا باز هم قادر به انجام همان وظیفه هستند؟ بسیار جالب خواهد بود که اگر به این مساله به صورت تقابل فرهنگی نگاه کنید و ببینید که آیا متفاوت است یا خیر؟»

نوشته: چلسی ویت
ترجمه: علی عمانی

منبع: newscientist